|
| ||
|
Het blijft opmerkelijk, te bewonderen en soms een beetje bizar. Het waarom is niet altijd duidelijk als je het verhaal wil volgen van deze drie dames. Eén ding is zeker: ze zijn gepassioneerd. Ze willen naar buiten treden, vooral geen platgetreden paden bewandelen en iets doen voor leeftijdsgenoten, beginnend talent laten ontplooien en bezoekers tonen wat er vandaag leeft.
Al dan niet onzekere kersverse kunstenaars worden op weg gezet naar de onbekende wereld der kunsten. De dames willen de drempel laag houden: geen tentoonstellingen in musea of galerijen, maar wel in privépanden of op openbare terreinen die de toeschouwer of de toevallige voorbijganger wakker schudden en met verbazing naar de nieuw ingevulde ruimte laten kijken.
Dat doen deze drie dames al voor de derde keer. Aanvankelijk met weinig of geen middelen, nu met iets meer dankzij hun doordachte manier van aanpakken en hun originaliteit van concept. De eerste keer werd een grote loods aan de Vaartkom dé tentoonstellingsruimte voor 30 kunstenaars. De reacties waren lovend, zowel publiek als kunstenaars waren tevreden, ze hadden de smaak te pakken. tijd om het voor de tweede editie over een andere boeg te gooien. niet één locatie werd als presentatieruimte gebruikt maar verschillende. De buurt van de Halfmaartstraat werd willens nillens geconfronteerd met hun zomers project. toevallige passanten zagen beelden opduiken in ‘hun’ park en rusthuis. De lokalen van Iden Computertraining werden omgevormd tot podia voor jonge kunstenaars en een Oekraïense kapel verbaasde niet alleen door haar pracht maar ook door de verschillende kunstwerken die de ruimte een ander cachet gaven.
Voor deze derde uitgave van Project3000 ligt de aanpak weer net iets anders dan bij de twee vorige uitgaven. Voor dit project gaan ze in zee met galerijhouders die ze ontmoetten tijdens hun vorige editie. 25 kunstenaars tonen elk één werk op verschillende locaties in en rond de Halfmaartstraat in Leuven. De buurt wordt weer betrokken, kunstenaars krijgen de kans om hun werk in een heel andere context te tonen, geen schoolse, geen museale, maar tussen de mensen. 20 kunstenaars tonen elk bestaand of nieuw werk en 5 kunstenaars maken een kunstwerk aangepast aan de omgeving. De werken worden ter plaatse gecreëerd, buurt en voorbijgangers zijn betrokken in het ontwikkelingsproces. Eénmalige ingrepen zullen vragen, opmerkingen, bedenkingen, verhalen, ... naar boven laten komen.
De locaties krijgen een andere aanblik, de kunstwerken krijgen de kans op een nieuwe interpretatie. Andere invalshoeken vertellen andere verhalen. De buurt krijgt een andere uitstraling, en niet noodzakelijk voor eventjes, want de kans dat de herinneringen blijven hangen bij (buurt)bewoners is meer dan reëel. Contacten met kunstenaars en hun manier van denken en kijken, de kans om een gesprek aan te knopen zorgt voor een blijvende meerwaarde. Een verhaal wordt geschreven.
Na tien dagen krijgen de kunstenaars de kans om twee weken lang meerdere werken te tonen in Cypres Galerie. Een heel jaar lang, 50 weken met 25 kunstenaars (50/25). Het is geen uniek concept. Vanuit steden en gemeenten, culturele en kunstencentra, wijk- en dorpsraden, pleit men er voor om naar buiten te komen met kunst en cultuur. Denk maar aan de vele straattheaterfestivals, concerten, dorpsevenementen... die meer dan eens plaatsvinden tijdens de zomermaanden.
Sofie Verschueren | ||